Andrzej Śliwiński
| Andrzej Śliwiński | |
| Data i miejsce urodzenia | 6 stycznia 1939 Werblinia |
| Data i miejsce śmierci | 9 września 2009 Elbląg |
| Zawód | duchowny |
Andrzej Śliwiński (ur. 6 stycznia 1939 w Werblini, zm. 9 września 2009 w Elblągu) – duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii dogmatycznej, biskup pomocniczy chełmiński od 1986 roku, pierwszy biskup diecezji elbląskiej w latach 1992–2003.[1]
Życiorys
Kapłaństwo i nominacja biskupia
Święcenia kapłańskie otrzymał 17 grudnia 1961 roku w Pelplinie z rąk biskupa Kazimierza Kowalskiego. Stopień doktora teologii dogmatycznej uzyskał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Przed utworzeniem diecezji elbląskiej należał do duchowieństwa diecezji chełmińskiej.[1]
W 1986 roku został jej biskupem pomocniczym, otrzymując stolicę tytularną Arindela. Święcenia biskupie przyjął 15 czerwca 1986 roku w Pelplinie. Głównym konsekratorem był prymas Józef Glemp. Dewizą Śliwińskiego stały się słowa Illum oportet crescere, czyli „Trzeba, aby On wzrastał”.[1]
Organizowanie diecezji elbląskiej
25 marca 1992 roku Jan Paweł II utworzył diecezję elbląską i powierzył Śliwińskiemu urząd jej pierwszego biskupa. Ingres do katedry św. Mikołaja odbył się 17 maja 1992 roku. Nowa diecezja powstała z części wcześniejszych jednostek kościelnych, a jej instytucje trzeba było organizować w Elblągu.[2][3]
W pierwszych miesiącach powołano sąd biskupi, a 1 października 1992 roku seminarium duchowne. Początkowo alumni kształcili się jeszcze w Olsztynie. Własną działalność w Elblągu seminarium zainaugurowało 8 października 1993 roku, w obiektach przystosowanych do nowych potrzeb.[2][4]
Do ważnych przedsięwzięć należało stworzenie siedziby kurii, otwartej w 1995 roku. W diecezji rozwijano również pielgrzymowanie. Pierwsza elbląska pielgrzymka piesza wyruszyła 27 lipca 1993 roku. Organizacja wspólnych instytucji i wydarzeń łączyła parafie przeniesione z wcześniejszych diecezji.[2]
6 grudnia 1998 roku powstało archiwum diecezjalne. Gromadziło materiały potrzebne do dokumentowania dziejów parafii, w tym dawne księgi metrykalne. Zasób obejmował dokumenty pochodzące z terenów, które przed reformą należały do różnych diecezji.[3]
Wizyta papieska i ostatnie lata
6 czerwca 1999 roku Śliwiński przyjmował Jana Pawła II podczas wizyty w Elblągu. Wydarzenie odnotowano jako jeden z głównych punktów pierwszego dziesięciolecia diecezji. W 2002 roku w Nowym Stawie utworzono Żuławską Kapitułę Kolegiacką.[1][2]
2 sierpnia 2003 roku Jan Paweł II przyjął rezygnację Śliwińskiego z urzędu biskupa diecezjalnego. Następcą został Jan Styrna, dotychczasowy biskup pomocniczy tarnowski. Komunikat Stolicy Apostolskiej ogłosił obie decyzje tego samego dnia.[5]
Śliwiński pozostał biskupem seniorem. Zmarł 9 września 2009 roku w Elblągu i został pochowany w krypcie biskupów w katedrze św. Mikołaja. Jego okres urzędowania obejmował utworzenie podstawowych instytucji diecezjalnych oraz przeniesienie ich działalności do siedziby nowej diecezji.[1][2]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Śp. Bp Andrzej Śliwiński - Diecezja Elbląska, [dostęp: 08.10.2026].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Diecezja Elbląska ma 24 lata!, [dostęp: 08.10.2026].
- ↑ 3,0 3,1 Historia Archiwum » Archiwum diecezji Elbląskiej, [dostęp: 08.10.2026].
- ↑ Historia Seminarium – Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Elbląskiej, [dostęp: 08.10.2026].
- ↑ RINUNCE E NOMINE, [dostęp: 08.10.2026].
Bibliografia
Śp. Bp Andrzej Śliwiński - Diecezja Elbląska. [dostęp: 08.10.2026]
Diecezja Elbląska ma 24 lata!. [dostęp: 08.10.2026]
Historia Archiwum » Archiwum diecezji Elbląskiej. [dostęp: 08.10.2026]
Historia Seminarium – Wyższe Seminarium Duchowne Diecezji Elbląskiej. [dostęp: 08.10.2026]
RINUNCE E NOMINE. [dostęp: 08.10.2026]