Przejdź do zawartości

Alfred Jagucki

Z Encyklopedia Warmii i Mazur
Alfred Jagucki

Data i miejsce urodzenia 21 marca 1914
Kramniki koło Wiżajn
Data i miejsce śmierci 28 czerwca 2004
Dzięgielów
Zawód duchowny

Alfred Jagucki (ur. 21 marca 1914 w Kramnikach koło Wiżajn, zm. 28 czerwca 2004 w Dzięgielowie) – duchowny ewangelicko-augsburski, doktor teologii, duszpasterz w Sorkwitach i Szczytnie, w latach 1958–1963 zwierzchnik diecezji mazurskiej, początkowo jako pełniący obowiązki seniora.[1]

Życiorys

Studia i pierwsze parafie

Ukończył gimnazjum w Suwałkach, a następnie studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1938 roku został ordynowany w Warszawie przez biskupa Juliusza Burschego. Rozpoczął pracę w polskiej parafii ewangelickiej w Łodzi. W lipcu 1939 roku przeniesiono go do dwujęzycznej parafii w Wiżajnach, położonej w jego rodzinnych stronach.[1]

Odbudowa życia kościelnego na Mazurach

W październiku 1945 roku podjął pracę duszpasterską w Sorkwitach. Należał do grupy duchownych, którzy po zakończeniu wojny organizowali opiekę religijną nad miejscową ludnością ewangelicką. Parafie działały w warunkach zmian granic, migracji oraz zniszczeń i braku duchownych.[1][2]

W 1951 roku rozpoczął pracę w Szczytnie. Jego posługa przypadła na okres stopniowego zmniejszania się liczby ewangelików w regionie, związanego z wyjazdami ludności mazurskiej. Szczycieńska parafia pozostała jednym z większych ośrodków kościelnych, a praca jej duchownych obejmowała także okoliczne miejscowości.[1][2]

Po śmierci Edmunda Friszkego powierzono Jaguckiemu kierowanie diecezją. 3 października 1958 roku został pełniącym obowiązki seniora, a po około pół roku seniorem. Funkcję tę sprawował do 1963 roku. Rozróżnienie obu etapów wyjaśnia występowanie lat 1958 i 1959 jako początku jego zwierzchnictwa w zestawieniach historycznych.[1][3]

Praca na Śląsku Cieszyńskim

W 1963 roku zakończył posługę w Szczytnie i przeniósł się do Cieszyna, gdzie objął urząd proboszcza. W styczniu 1967 roku biskup Andrzej Wantuła powierzył mu duszpasterstwo Diakonatu w Dzięgielowie. Pracę na Mazurach zastąpiła posługa w środowisku związanym z diakonią i ruchem ewangelizacyjnym.[1]

W 1964 roku uzyskał doktorat w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Rozprawa dotyczyła pochodzenia wszechświata, życia i człowieka w ujęciu biblijnym oraz przyrodniczym. Był autorem książek i artykułów teologicznych, członkiem Synodu Kościoła i radcą Rady Synodalnej.[1]

Pamięć o Mazurach

Doświadczenia pracy w regionie opisał w książce „Mazurskie dole i niedole”, przywoływanej w opracowaniach dziejów powojennego ewangelicyzmu. Jego relacje dotyczą m.in. sytuacji duchownych i wiernych oraz wyjazdów Mazurów. Stanowią świadectwo uczestnika wydarzeń, odrębne od późniejszych syntez historycznych.[1]

W 1984 roku przeszedł na emeryturę. Mieszkał w domu opieki „Emaus” w Dzięgielowie. Zmarł tam 28 czerwca 2004 roku. W historii diecezji mazurskiej pozostaje drugim powojennym zwierzchnikiem, po Edmundzie Friszkem.[1][3]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Duchowni, [dostęp: 08.10.2026].
  2. ↑ 2,0 2,1 historia, [dostęp: 08.10.2026].
  3. ↑ 3,0 3,1 Credo, [dostęp: 08.10.2026].

Bibliografia

Duchowni. [dostęp: 08.10.2026]
historia. [dostęp: 08.10.2026]
Credo. [dostęp: 08.10.2026]