Alfred Jagucki
| Alfred Jagucki | |
| Data i miejsce urodzenia | 21 marca 1914 Kramniki koło Wiżajn |
| Data i miejsce śmierci | 28 czerwca 2004 Dzięgielów |
| Zawód | duchowny |
Alfred Jagucki (ur. 21 marca 1914 w Kramnikach koło Wiżajn, zm. 28 czerwca 2004 w Dzięgielowie) – duchowny ewangelicko-augsburski, doktor teologii, duszpasterz w Sorkwitach i Szczytnie, w latach 1958–1963 zwierzchnik diecezji mazurskiej, początkowo jako pełniący obowiązki seniora.[1]
Życiorys
Studia i pierwsze parafie
Ukończył gimnazjum w Suwałkach, a następnie studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1938 roku został ordynowany w Warszawie przez biskupa Juliusza Burschego. Rozpoczął pracę w polskiej parafii ewangelickiej w Łodzi. W lipcu 1939 roku przeniesiono go do dwujęzycznej parafii w Wiżajnach, położonej w jego rodzinnych stronach.[1]
Odbudowa życia kościelnego na Mazurach
W październiku 1945 roku podjął pracę duszpasterską w Sorkwitach. Należał do grupy duchownych, którzy po zakończeniu wojny organizowali opiekę religijną nad miejscową ludnością ewangelicką. Parafie działały w warunkach zmian granic, migracji oraz zniszczeń i braku duchownych.[1][2]
W 1951 roku rozpoczął pracę w Szczytnie. Jego posługa przypadła na okres stopniowego zmniejszania się liczby ewangelików w regionie, związanego z wyjazdami ludności mazurskiej. Szczycieńska parafia pozostała jednym z większych ośrodków kościelnych, a praca jej duchownych obejmowała także okoliczne miejscowości.[1][2]
Po śmierci Edmunda Friszkego powierzono Jaguckiemu kierowanie diecezją. 3 października 1958 roku został pełniącym obowiązki seniora, a po około pół roku seniorem. Funkcję tę sprawował do 1963 roku. Rozróżnienie obu etapów wyjaśnia występowanie lat 1958 i 1959 jako początku jego zwierzchnictwa w zestawieniach historycznych.[1][3]
Praca na Śląsku Cieszyńskim
W 1963 roku zakończył posługę w Szczytnie i przeniósł się do Cieszyna, gdzie objął urząd proboszcza. W styczniu 1967 roku biskup Andrzej Wantuła powierzył mu duszpasterstwo Diakonatu w Dzięgielowie. Pracę na Mazurach zastąpiła posługa w środowisku związanym z diakonią i ruchem ewangelizacyjnym.[1]
W 1964 roku uzyskał doktorat w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Rozprawa dotyczyła pochodzenia wszechświata, życia i człowieka w ujęciu biblijnym oraz przyrodniczym. Był autorem książek i artykułów teologicznych, członkiem Synodu Kościoła i radcą Rady Synodalnej.[1]
Pamięć o Mazurach
Doświadczenia pracy w regionie opisał w książce „Mazurskie dole i niedole”, przywoływanej w opracowaniach dziejów powojennego ewangelicyzmu. Jego relacje dotyczą m.in. sytuacji duchownych i wiernych oraz wyjazdów Mazurów. Stanowią świadectwo uczestnika wydarzeń, odrębne od późniejszych syntez historycznych.[1]
W 1984 roku przeszedł na emeryturę. Mieszkał w domu opieki „Emaus” w Dzięgielowie. Zmarł tam 28 czerwca 2004 roku. W historii diecezji mazurskiej pozostaje drugim powojennym zwierzchnikiem, po Edmundzie Friszkem.[1][3]
Przypisy
Bibliografia
Duchowni. [dostęp: 08.10.2026]
historia. [dostęp: 08.10.2026]
Credo. [dostęp: 08.10.2026]